یاسهای کبود
یاسهای کبود
چشمانم دوست دارند گاهی ترا ماه بگیرند بااین گریه ها فرشته ای متولد نمیشود اگه دستای منو تو بتونه تنهایی واشه شایداین بیتو نشستن بتونه قفل صدا شه بودنت فرقی نداره بین این نبودن تو باورم کن دیگه رفتم این منو اینم خود تو منو حس کن توی دستات وقتیکه دارم میمیرم شک نکن بهونه ای نیست میخوام از تو جون بگیرم خدارا شکرکه آنقدرهستم که نیستنم رابشناسانم دیروز ردم را گرفته بودی امروز ردم میکنی چقدر زندگی ادامه دار گذشت من هنجره ی ابلیسی هستم که پنجره هارا یک به یک شکاند تا خداشود اماپیش ترخدایی بود که حنجره ها را به ابلیس کشید تا من خدا نباشم
شهر از ناودانها آب میخورد وقتی خانه ای روی پنجره ای علم میشود واین کلاغ روزگار که مناظر را میبلعد ازآغاز پنجره میشکستم اگرسنگی به شیشه ام میخورد آنقدر دور شده ام که پشت عینکم نزدیک بین ترین آدم را پشت خودش دارد تاریکتر از همینکه هست نشست هیچ گفت در بی قراریت در ابتدا شکست هیچ گفت با اینکه تشنه ی شبهای رفته است وقت نگفتنش زبان گرفت گسست هیچ گفت گاهی نمیشود آسان گرفت زندگی لب از دهان گرفت و بست هیچ گفت ما خواب دیده ایم که هوا طغیان نکرده است گفتند سیاه وسپید بهتر است هیچ گفت گفتم تو سنگ صبور باشو گوش کن من با توواو با یار دیگرست هیچ گفت من عاشق نگاهی از جنس برابرم اما به ناز دست گلدان شکست هیچ گفت به تو پلک خوردم دنیایی پلک خورد تو خیره ام شدی ومن پلک خوردم روی خاکم که بنشینی باز نمیشودبا گنجشکهاحرف زد قلم هایت را به رنگ بکش جایی برای صورت یک آدمک داری؟ کمی مکث کن امشب دایناسورها در موزه میخوابند بیخود خودت را خسته ی قاصدکها نکن من آنقدر تنهایی ام را دوست دارم که میخواهم سرم را بیاندازم پایین ولای کاغذ مچاله ها هی فوت کنم تا یادم برود برای باغچه ای که سبز شد چقدر سم پاشیدم یک بغض دارم لای چایی پیش مادر هی میزنم هی آسمان را دوست دارم هی میخورم بر استخوانی گوشت آور بااینکه تصویر ترا در ذهن دارم کردم تمام صحنه ها را زود باور تقدیر که بیش از این نیست پاییز برگ آخره دریابه ساحل میزنه لازم نبود چیزی بگی آدم که دور اندیش نیست رو چشمای محضی که بست رو بستر زخمی که هست اینجا سراب رفتنه جای تنو آتیش نیست گفتم که شایدخسته شم یا از چشات بر کنده شم ناخورده مست تو شدم وقتی لب مستیش نیست ساعت گذشته گونه هایم داغدارند ماه گرفته قایقی در حوض ماهی من روی سرگرمی ترا هم دوست دارم چایی نخورده باورت کردم همیشه چرت شبا هنگام یک ظهر کلاغم یکبار گفتم دوستت دارم ودیگر یک عمر لبهایم که میبوسد لبانت رفتی وتنها مانده ام بی آسمانم خورشید هم حالا نمانده در جهانم خواب ترا دیدم نه شبهایی که مانده باید که آدم کوکی دیوانه باشم چیزی شبیه عکس تو شاید ندارم رفتم که زخم آخرین را خورده باشم عروسکای پانتومی یه آژیر زیر خطر کاش میشد از یادم نری پوسترای تیم زرنگ میمونای آرانگومی کاشکی چشام کور میشدو ازت میدید تبسمی خط سیاه گنجشک یه آسمون صدبرگ قطار خیس گریه از پا گذشته تا مرگ یه خط ال پرستو دوستت دارم ولی رو جغدی رو شاخه مرده ازت گذشته کو کو بهار میاد رو شاخه شکوفه ها میریزن اونا که دیگه نیستن حالا برات عزیزن
| Design By : Night Skin |
درویشکانی همه شوریده!... لباسهای کثیف اما روحی بلند چگالی اشکهای تقطیر شده
دوستانم همه موهایی ژولیده..غم آلود..افسرده...قلیانها و مشتی دود.. چشمها خمار اما نه آن خمار .. خمار لحظه های زندگی... اتاقها و عکسهای وحشت آلود.. سازی بر روی تاقچه و جمجمه ای بدون چشم... عکس ببری سیاه و همه منزوی و غم آلود... من تکرار حوادثی هستم که همه آن را شنیده اند.. ناباوری هایی که همه آن را باور کرده اند.. ناگفتنی ها را خواهم گفت و بیراهه را انتخاب کردم تا همه راه اصلی را بیابند...من غصه شمع را می فهمم ... شمع هم می سوزد شمع هم می گرید....
LinkDump
